Αιμαγγείωμα χοριοειδούς, όπως φαίνεται ως γκριζωπή βλάβη κάτω απο την κεφαλή του οπτικού νεύρου (κίτρινος στρογγυλός σχηματισμός απο τον οποίο εξέρχονται τα αγγεία του αμφιβληστροειδή)

Αιμαγγείωμα χοριοειδούς

Το αιμαγγείωμα χοριοειδούς είναι ενας καλοήθης όγκος του βυθού του  οφθαλμού. Το χαρακτηριστικό στοιχείο στο αιμαγγείωμα χοριοειδούς είναι η μεγάλη αγγειοβρίθεια του όγκου, δηλαδή η πλούσια αγγείωσή του.  Εντοπίζεται στο χοριοειδή χιτώνα του οφθαλμού, ο οποίος βρίσκεται κάτω απο τον αμφιβληστροειδή και διαθέτει επίσης πολυάριθμα αγγεία. Ως καλοήθης όγκος, το αιμαγγείωμα χοριοειδούς δεν κάνει μεταστάσεις και επομένως δεν αποτελεί κίνδυνο για τη ζωή των ασθενών που πάσχουν.

Το αιμαγγείωμα χοριοειδούς μπορεί να εντοπίζεται σε διάφορες θέσεις του βυθού του οφθαλμού και απο αυτό εξαρτάται εν μέρει τι συμπτώματα θα προκαλέσει. Η εμφάνισή του είναι αυτή ενός πορτοκαλόχροου όγκου στο βυθό του ματιού. Στο παρακάτω περιστατικό παρουσιάζουμε ενα αιμαγγείωμα χοριοειδούς με εντόπιση στη μέση περιφέρεια, το oποίο επηρεάζει όμως και την κεντρική περιοχή του βυθού, συγκεκριμένα την ωχρά κηλίδα, προκαλώντας μεγάλο κυστικό οίδημα ωχράς κηλίδας.

Αιμαγγείωμα χοριοειδούς, όπως φαίνεται ως γκριζωπή βλάβη κάτω απο την κεφαλή του οπτικού νεύρου (κίτρινος στρογγυλός σχηματισμός απο τον οποίο εξέρχονται τα αγγεία του αμφιβληστροειδή)

Αιμαγγείωμα χοριοειδούς, όπως φαίνεται ως γκριζωπή βλάβη κάτω απο την κεφαλή του οπτικού νεύρου (κίτρινος στρογγυλός σχηματισμός απο τον οποίο εξέρχονται τα αγγεία του αμφιβληστροειδή)

 

 

 

 

 

 

Η διάγνωση γίνεται με τις ειδικές απεικονιστικές μεθόδους που διαθέτουμε, όπως η πανοραμική αγγειογραφία με ινδοκυανίνη. Η αγγειογραφία με ινδοκυανίνη είναι η εξέταση εκλογής για το αιμαγγείωμα χοριοειδούς, αφού δίνει εντελώς χαρακτηριστικά ευρήματα.

Το αιμαγγείωμα χοριεοδούς της παραπάνω έγχρωμης εικόνα, όπως απεικονίζεται με αγγειογραφία ινδοκυανίνης. Εδώ βλέπετε την αρχική φάση μετά την ενδοφλέβια έγχυση σκιαγραφικού, όπου η βλάβη υπερφθορίζει άμεσα και έντονα.

Το αιμαγγείωμα χοριεοδούς της παραπάνω έγχρωμης εικόνας, όπως απεικονίζεται με αγγειογραφία ινδοκυανίνης. Εδώ βλέπετε την αρχική φάση μετά την ενδοφλέβια έγχυση σκιαγραφικού, όπου η βλάβη υπερφθορίζει άμεσα και έντονα.

Όψιμη αγγειογραφία με ινδοκυανίνη, όπου απεικονίζεται το αιμαγγείωμα χοριοειδουσ να είναι πλέον σκοτεινί, αφού η χρωστική έχει εκπλυθεί (wash-out).

Όψιμη αγγειογραφία με ινδοκυανίνη, όπου απεικονίζεται το αιμαγγείωμα χοριοειδούς να είναι πλέον σκοτεινό, αφού η χρωστική έχει εκπλυθεί (wash-out), δηλαδή έχει απομακρυνθεί απο την κυκλοφορία του όγκου.

 

 

 

 

 

 

Βοηθητικά η υπερηχογραφία μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες, ώστε να επιβεβαιώσουμε τη διάγνωση. Η οπτική τομογραφία συνοχής (OCT) είναι πολύτιμη για την τυχόν ανάδειξη κυστικού οιδήματος ωχράς κηλίδας, όπως στο περιστατικό που παρουσιάζουμε.

Το αιμαγγειωμα χοριοειδουσ προκαλεί ενίοτε οίδημα στην ωχρά κηλίδα και το απεικονίζουμε με οπτική τομογραφία συνοχής (OCT)

Το αιμαγγειωμα χοριοειδους προκαλεί ενίοτε οίδημα στην ωχρά κηλίδα και το απεικονίζουμε με οπτική τομογραφία συνοχής (OCT)

 

 

 

 

 

Η θεραπευτική αντιμετώπιση για το αιμαγγείωμα χοριοειδούς εξαρτάται απο τη θέση και το μέγεθος της βλάβης και βέβαια απο το πόσο επηρεάζει την ωχρά κηλίδα και την όραση. Η πιο δημοφιλής είναι η φωτοδυναμική θεραπεία. Εφαρμόζεται σε βλάβες που βρίσκονται στην οπίσθια περιοχή (προσβάσιμη στο laser). Αφού γίνει ενδοφλέβια έγχυση ειδικής φωτοευαίσθητης ουσίας, ξεκινάει η θεραπεία, όπου ο στόχος περιλαμβάνει ολόκληρη τη βλάβη. Η φωτοδυναμική μπορεί να επαναληφθεί μετά απο 3 μήνες τουλάχιστον, εφόσον το αιμαγγείωμα χοριοειδούς δεν υποχωρήσει πλήρως. Συμπληρωματικά, μπορούν να γίνουν ενέσεις αντιαγγειογενετικού πράγοντα (anti-VEGF), οι οποίες δρούν θεραπευτικά στο οίδημα ωχράς κηλίδας.

Το οίδημα που προκαλεί το αιμαγγείωμα χοριοειδούς υποχωρεί μετά απο τη θεραπεία και το παρακολουθούμε άριστα με την οπτική τομογραφία συνοχής (OCT)

Το οίδημα που προκαλεί το αιμαγγείωμα χοριοειδούς υποχωρεί μετά απο τη θεραπεία και το παρακολουθούμε άριστα με την οπτική τομογραφία συνοχής (OCT)

 

 

 

 

 

 

Σε περιπτώσεις μεγαλύτερων βλαβών μπορούν να εφαρμοσθούν πλάκες ακτινοβολίας, οι οποίες εμφυτεύονται στην εξωτερική πλευρά του οφθαλμού, στην περιοχή της βλάβης, και απελευθερώνουν μικρές ποσότητες ακτινοβολίας για ορισμένο χρονικό διάστημα.